Skip to Content

Biography

 

W H O  T H E  H E L L  W A S  B I L L  B R O O K E R S

 

Over deze kwestie doen veel mythen de ronde. Eén daarvan verhaalt over een speldenprik in het Londense telefoonboek. In feite was dat het Engelse woordenboek dat Stef bij zich had in Joegoslavië. Anderen vinden dat ‘Bill Brookers’ nogal klinkt als ‘Son Brimmer’, het alias van Will Shade. Misschien had Dick Tenwolde, Bill Brookers’ eerste wasbordspeler, alias Richard Atwood, ook nog wel een ander pseudoniem . . .
 
Hier kun je trouwens nog even beluisteren hoe de BBJB klonk, in het oerbegin. Sorry voor de slechte geluidskwaliteit: Son Brimmer's Blues Koninginnedag 1971 met Rens van de Zalm op viool! En niet te vergeten Jimmy's Mean Mama Blues met de enthousiaste jodel van Félo Hettich. Wat een tempo trouwens!

 

S C A R A B E E  S O C I E T Y  A N D  B E A U T I F U L  P E O P L E 

 
Sociëteit "De Scarabee" in de Versijdenstraat was lang de uitvalsbasis, en ook  de oefenruimte, van Bill Brookers’. Memorabele optredens vonden daar plaats vanaf 1970.    Zó speelde Joost er bijvoorbeeld in '71 Take Your Pick:
Frans Ernst werd de vaste wasbordspeler (een korte tijd in vermomming omdat hij de militaire dienstplicht was ontlopen) en Leonard Beuger, die eerst een jaar achter de knoppen had gezeten, werd in ’72 bevorderd tot muzikale duvelstoejager. De techniek kwam toen een tijd in handen van het charmante duo Hilde van der Schaft en Marijke Meyer.  
1973 was het jaar van de festivals. Bill Brookers Jugband won het Kaagconcours en verscheen in de Muziek Express. Bij Pauwkes in Beek en Donk speelde de BBJB in alle categorieën, want hun jugmuziek kon doorgaan voor folk, blues of country. Alleen het Loosdrecht Jazzfestival twijfelde of dit nu wel echt jazz was, maar zond de band voor de veiligheid heen met een diplomatiek juryrapport waar nog jaren uit werd geciteerd: very good in their style.
 
In die tijd waren er ook veel radio- en TV-optredens. Luister bijvoorbeeld nog eens naar Stef en Leonard in het radioprogramma van Gerard Meier. Stef legt uit wat een jug eigenlijk is. Ze laten het ook nog even horen.
 

 

Q U E E N S'   D A Y    O N    B I L L   B R O O K E R S'   S Q U A R E

 

Hoogtepunten in de geschiedenis van Bill Brookers’ Jugband waren de jaarlijkse optredens op Koninginnedag. Dan hebben we het nog steeds over de jaren ’70. Op de Lijnbaan in Rotterdam was een pleintje dat geen naam droeg, maar dat iedereen het Lijnbaanplein noemde. Daar was het ieder jaar groot feest als Bill Brookers’ er optrad. Stroom kwam van de Kunststichting die daarnaast zat, en de piano werd geleend van de Scarabee. Het is voorgekomen dat het instrument liggend op zijn rug vervoerd werd omdat het busje te laag bleek. - Het was een zorgenloze tijd.
Zo werd het Lijnbaanplein het Bill Brookers’Plein. Op zekere vroege Koninginne-ochtend werd er zelfs een straatnaambordje bevestigd dat die naam officieel leek te maken. Het heeft er jaren gezeten, tot een van de winkeliers aan het plein ontdekte dat er "wijk 1" onder vermeld stond, terwijl het daar eigenlijk "wijk 2" was. En eens naar de gemeente belde . . . 
 
 

P A S A D E N A,    H A M B U R G   E N   O O S T - G R O N I N G E N

 
In 1974  verscheen Bill Brookers’ eerste plaat: Lazy Delicious Land. Martin Lodewijk, de striptekenaar, die zelf muziek maakte met Chicken Feed, ontwierp de hoes. 
In Duitsland verscheen die plaat onder de titel Jux ist angesagt. Doordat er in Hamburg een wijk is die Billbrook heet, kwam er een track per ongeluk terecht op de verzamelplaat Die Hamburger Szene en zo genoot Bill Brookers’ Jugband enige tijd een merkwaardige populariteit in Hamburg.  Er kwamen ook twee singles. Een met het nummer Pasadena, waarmee de band tot op de huidige dag wordt geïdentificeerd, en dat zich maar niet van het repertoire laat schrappen. De andere single ‘Oh wat een tijd’ was een vertaling van de tune van de televisieserie All in the family.  Bill Brookers’ Jugband verscheen tussen ’74 en ’77 zelf  ook in allerlei programma’s op televisie, had op de radio zelfs ooit een special op tweede kerstdag!), en maakte de muziek voor een bekende Calvé-reclame. In het jazzprogramma Sesjun was de BBJB live te horen vanuit de Harbour Jazzclub samen met The Pasadena Roof Orchestra.
Daarna emigreerde Dick Tenwolde naar Duitsland, en moest de BBJB het voortaan zonder hem stellen. Hier hoort u hem nog een keer in een opname van het George Formby-nummer I Scream, You Scream, We All Scream for Icecream, dat in de BBJB-versie nooit op de plaat gekomen is. Hier voor het eerst te horen!
De tweede LP, Crazy Words, Crazy Tunes verscheen in 1976, en sinds diezelfde tijd maakt Wim de Wit als technicus een vast deel uit van de groep. Op de derde LP, Shine, (1979) was Tim Lodewijk de zanger. Opgenomen werd die plaat in Studio Spitsbergen, op het Groningse platteland. Geluidsisolatie was daar overbodig, zover het oog reikte viel niets anders te onderscheiden dan suikerbieten; de jugmuziek keerde terug naar zijn rurale oorsprong.
 
 
 

L A T E R   I N   L I F E   A N D   A F T E R   T H A T

 

 
Toen werd het stil. In 1980 trad Bill Brookers’ Jugband voor het laatst op. Het was buiten, in een tent, het was november en bitter koud. Daarna zwierven de leden wat uit. Maar ze konden het niet laten, en af en toe volgde toch weer een informeel optreden, zoals voor de George Formby Society. In 1991/92 werden zelfs 13 nieuwe nummers opgenomen die onder de titel Jugbox op een cassette verschenen. Van dat absolute collectors’ item staan ook 5 titels op de verzamel-CD Bill Brookers’ Best. 
Er volgden onvermijdelijk ook weer reguliere optredens, zoals op het Snarenfestival in Rotterdam, in theater het Kapelletje, en in Razzmatazz in Vlissingen. - Daar zag de BBJB zich trouwens, nog net niet onder fysieke bedreiging, gedwongen Pasadena nog eens te spelen in de versie uit ’76 omdat men de nummers van Bill Brookers' Jug Band daar al twintig jaar kende als herkenningsmelodie voor allerlei programma's bij Omroep Zeeland.
 
 
 
  

D E  Z E E U W S E   E N   Z U I D H O L L A N D S E   E I L A N D E N

 
In Razzmatazz werden, voorafgaande aan een optreden, ook opnamen gemaakt. Ze vormden het begin van een heuse CD. Ze zouden aangevuld worden met nummers die al jarenlang op het repertoire stonden maar nooit waren opgenomen (Charleston, Take Your Pick), authentieke jugnummers (Sadie Green), maar vooral ook nieuw, typisch BBJB-repertoire, voor een deel zelfs in het Nederlands!
 
 

E R N S T

 
Frans Ernst, die jarenlang Bill Brookers’ populaire wasbordspeler was, overleed op 15 oktober 2005. Hij zal door zijn vrienden altijd herinnerd worden als het meest aimabele lid van dat eigenaardige gezelschap. Luister naar zijn versie van Coney Island Washboard’ als je wilt weten wat wasbordspelen is!
 
Hier is zelfs nog een wonderlijke opname uit 1976 (van een optreden in Honselersdijk) waarop je Frans kunt horen zingen in het refrein van Crazy Words, Crazy Tunes - met wetenschappelijke inleiding over Het Wasbord.
 
Een bijzondere opvolger voor Frans werd gevonden in Jeroen Corver, die meteen de gemiddelde leeftijd van de band erg gunstig beïnvloedde. Met hem werden de opnamen voor de cd 2005 voltooid in Studio De Wit in, of all places, Middelharnis. Weer suikerbieten. De kring was rond. Bill Brookers’ Jugband Forever. 
  
  
 
 
 
 
 
 

 

Joost Ferwerda

tenorbanjo, gitaar, bariton-ukelele

Rotterdam 1948

grootvaar, ambtenaar, goochelaar

 

 

 

 

Henk Houtgraaf

piano en zang

Rotterdam 1950

informaticus, fossielenverzamelaar & -preparateur

 

 

 

 

Leo van Vugt

jug en zang

Rotterdam 1951 

encadreur, beeldend kunstenaar, vader en echtgenoot

 

 

 

 

Leonard Beuger

mandoline, ukelele, slide whistle en zang

Rotterdam 1949 - thans te Zutphen

dramadocent, regisseur, vertaler

 

 

 

 

Jeroen Corver

wasbord en zang

Rotterdam 1968

wetenschapper, drummer, fietser

 

 

 

 

Wim de Wit

techniek

Rotterdam 1953 - Middelharnis nu

ICT'er, knoppenknul